KOT ABISYŃSKI

Skąd u nas, wśród reksów, abisyńczyk? Tak naprawdę ten kot zawsze był dla nas esencją kota. Wdzięk i gracja pumy, niepowtarzalny kolor futerka oraz cudownie ufne spojrzenie zaklęte w małej posturze. Czegóż chcieć więcej? “Polowanie” na abisynkę trwało dość długo, najpierw przekonywaliśmy samych siebie, że wcale nie chcemy Abisyńczyka, a tylko nam się wydaje że chcemy. Ponieważ nie przyniosło to jakichkolwiek rezultatów zaczęliśmy przeszukiwać sieć, rozmawiać z hodowcami w całej Europie, aż trafiliśmy na miot w Finlandii. Następnie musieliśmy przekonać hodowczynię, że koteczce będzie u nas dobrze. Wysyłaliśmy informacje o nas, opinie innych hodowców, rodowody i tytuły naszych kotów, tak długo aż hodowczyni zechciała nas przyjąć. Chyba zrobiliśmy dobre wrażenie do Luna zwana w domu Latty (fin.: lukier) wróciła razem z nami. Z dumą przedstawiany naszą kochaną abisynkę - stworzenie o dzikim wyglądzie
Latty
CH Silkkihienon Luna Skipas imp. Finland

HISTORIA RASY
Koty abisyńskie to jedna z najstarszych ras. Jej pochodzenie nie jest do końca wyjaśnione. Według bardzo rozpowszechnionej, ale zupełnie nieprawdopodobnej legendy rasa liczy sobie już kilka tysięcy lat i pochodzi z Abisynii (obecna Etiopia). Podobizny rzekomych "Abisyńczyków" można odnaleźć na płaskorzeźbach i posągach pochodzących z Egiptu czasu faraonów. Planowa hodowla tej rasy rozpoczęła się na początku XIX wieku, kiedy to do Wielkiej Brytanii przywieziono protoplastów tej rasy. Pierwszym znanym abisyńczykiem był Zula - kotka uwieczniona na rysunku z 1868 roku. Ówczesne koty abisyńskie różniły się znacznie od obecnie znanych, gdyż do krzyżówek używano nie tylko abisyńczyków, ale także innych kotów krótkowłosych. Stąd też ówczesna rozpiętość barw - często w odmianie srebrzystej. Jednak wszystkie koty tej rasy posiadały (i nadal posiadają) charakterystyczny abisyński ticking. W 1934 roku Abisyńczyki zawitały do USA. Dzięki pracy Virginii Cobb oraz innych amerykańskich hodowców rasa ta rozwinęła się na kontynencie amerykańskim. W Europie praca nad rasą przebiegała swoim torem efektem czego są obecnie dwa typy kotów abisyńskich: - amerykański (uznany przez CFA) - jest bardziej smukły, posiada większe uszy ustawione z boku głowy, o głębszym kolorze, oraz - europejski (uznany przez FIFe) z mocniejszą budową, większą głową i mniejszymi uszami, a także z mniej intensywnym kolorem.

WYGLĄD
Średniej wielkości kot, muskularny, o migdałowych oczach i długim ogonie. Waga od 2,5 do 5 kg. Głowa - początkowo miała małe, osadzone na szczycie głowy uszy i niewielkie, okrągłe oczy. Obecnie uszy abisyńczyków są bardzo duże, szerokie u podstawy, razem z podbródkiem powinny tworzyć kształt trójkąta równobocznego; oczy duże, o migdałowym kształcie z wyraźną obwódką w kolorze tickingu.
Sylwetka smukła, proporcjonalna. Cztery podstawowe odmiany kolorystyczne to:
— dziko umaszczony (wg FIFe - ABY n, wg CFA - ruddy) - tułów rudobrunatny z czarnym tickingiem, podszerstek ciemnobrzoskwiniowy lub ciemnopomarańczowy; pięty, koniec ogona, poduszki - czarne, nos z różowy z czarną obwódką
— sorrel (wg FIFe - ABY o, wg CFA - red) - tułów miedzianorudy z czekoladowo-brązowym tickingiem i ciemnobrzoskwiniowym podszerstkiem, poduszki i nos różowe
— niebieski (wg FIFe - ABY a, wg CFA - blue) - rozcieńczona barwa odmiany dziko umaszczonej;
— beżowo-płowy (wg FIFe - ABY p, wg CFA - fawn) - rozcieńczona odmiana sorrel
Odmiany te występują także w odmianach srebrzystych, wtedy podszerstek jest srebrzystobiały, zaś kolor tickingu pozostaje bez zmian.

CHARAKTER
Są to koty bardzo inteligentne, żywe i towarzyskie, chętnie okazują uczucia. Świetnie opanowały sposoby wymykania się z zamkniętych pomieszczeń